STATUS QUO, volgens Maarten

 Wat zegt mijn krant vandaag? De vraag die iedereen stelt die een krant heeft, of nieuws via de media volgt. Nu, mijn krant zegt: 1, dat callcentermedewerkers die thuis zitten door hun baas gevolgd worden,2 dat afweer tegen covid 19 kan bestaan, 3 dat het in Beirut echt erg is, 4 dat Arib aangifte doet tegen belagers van Omtzigt, 5 dat studenten actie voeren tegen te hoge kamerprijzen, 6 dat het Kremlin niet graag over Navalny praat, 7 en dat privacy en de corona-app niet goed samen gaan, en 8 dat het moeizaam herstellen is van Corona, 9 dat rellende jongeren met elkaar communiceren via sociale media, en dan een herhaling van het voorpaginaartikel., gevolgd door 10  de mededeling dat Lukashenko nog op zijn stoel zit.  Dat is het tot en met pagina 13, en de quizzvraag is nu: "wat hiervan wist u niet?", of, anders gezegd:"Wat verrast u? ". Laat ik niet voor anderen spreken, maar enkel voor mezelf:  nr 1 ligt nogal voor de hand, want waarom zou een werkgever iemand nie...

 "Xander is een prima waarnemer voor Rutte", zo is de kop van het artikel op de achterpagina van mijn krant. Die Xander bleek Xander van der Wulp te zijn.  Het stukje is van Renate van der Bas is een typisch staaltje juichjournalistiek, elke dictatuur waardig. Het begint zo: " Als hij daar zo rustig staat te praten, veelvuldig de verbindende wij-vorm gebruikend, dan denk ik starend : wat doet onze premier dat toch goed. Zo komen we de storm door in 't scheepje onder Rutte's hoede." je zou denken dat Renate helemaal in zwijm moet zijn gevallen van de verschijning van de zo stralende superioriteit van onze meester, de premier, maar nee, want de volgende alinea komt met de vraag:" Heb je zo'n Mark Rutte wel nodig als je Xander van der Wulp al hebt?" pardon? Betekent dit nou dat mark Rutte overbodig is of betekent het dat Xander van der Wulp zozeer  zijn journalistieke kritische rol is vergeten dat hij eigenlijk gewoon de regeringswoordvoerder is g...

Was ik , nota bene degene die probeert alle frames te doorzien, er toch in getrapt. Dat realiseerde ik me vanmorgen toen die aloude dorpse (maar wel van de overheid) VRT een paar Spanjaarden aan het woord liet, die in enkele zinnen duidelijk maakten wat er echt aan de hand is met Juan Carlos: hij is gewoon op de vlucht voor het gerecht, vertrekt simpel om niet terug te hoeven betalen aan het Spaanse volk wat hij van hen gestolen heeft. Daar hoeft geen tekening bij, had ik zo ook moeten begrijpen natuurlijk. Maar dat heb ik alleen niet gedaan en dan vraag ik me af waarom. En dat komt door de inzet en toon van de berichtgeving in Nederland, waar je een eerbiedwaardige oude koning met een oh zo schone brief de eer ziet laten aan zijn zoon, de huidige koning, en die de helpende hand toesteekt door minder aandacht te trekken.Zo kwam het in het NOS journaal en zo stond het in de DPG-bladen. In het geval van Trouw was dat ook vanmorgen nog duidelijk te merken. Het hoofdredactionele commentaar...

Zondag is voor mij de dag waarop ik His masters voice, de NRC lees.  Je wilt natuurlijk toch minstens een keer in de week weten wat ze in het torentje voor ons bekokstoven. Het hoofdartikel van de voorpagina en de eerste binnenpagina's, het product waar per definitie de hoofdredactie de meeste grip heeft, wordt ingeluid met de kop 'Familieziek, de meeste besmettingen vinden nu plaats in thuissituaties. Hoe corona familie- en liefdesrelaties in de weg zit". En op pagina 2 en 3 gaat het daarmee verder " Na de feestvakantie kan oma beter niet worden geknuffeld'.  Beide artikelen bespelen het thema van de oplopende besmettingscijfers, eigenlijk voornamelijk in Amsterdam en Rotterdam, en koppelen die aan de vaststelling van Grapperhaus dat de meeste besmettingen nu uit het priveegebied van mensen lijken te komen. Daarin krijgen vooral jongeren ervan langs. Ze zouden zich onverantwoordelijk gedragen. "Daarbij is wel nodig dat jongeren zich niet onaantastbaar wanen....

Het bedrijfsmodel van een krant is op zichzelf niet vreselijk ingewikkeld, een hoofdredacteur en groepjes journalisten met hun eigen specialisme en een redactieraad in een of andere vorm om te beslissen wat ze wel en niet in de krant plaatsen. En net zoals vroeger doen veel van de doodgewone journalisten niet veel anders dan de gebruikelijke bronnen bijhouden, persbureau's en PR-diensten van departementen, vakbonden e.d. en vooral de concurrerende media (maar die zijn er eigenlijk bijna niet meer in Nederland) Kortom, allemaal niet zo vreselijk ingewikkeld.  Het wordt wel iets ingewikkelder als je vijf kranten bij elkaar zet in een gebouw in Amsterdam, onder een centrale directie voor Nederland, en dan een uitwisseling van artikelen, ofwel een stuk gemeenschappelijke productie van content oplegt. Dan heeft de krant ineens te maken met een klein stuk eigen ruimte en een groot stuk gemeenschappelijke content. En het wordt nog ingewikkelder , in elk geval voor de redactieraad, als er ...