"Xander is een prima waarnemer voor Rutte", zo is de kop van het artikel op de achterpagina van mijn krant. Die Xander bleek Xander van der Wulp te zijn.  Het stukje is van Renate van der Bas is een typisch staaltje juichjournalistiek, elke dictatuur waardig. Het begint zo:

" Als hij daar zo rustig staat te praten, veelvuldig de verbindende wij-vorm gebruikend, dan denk ik starend : wat doet onze premier dat toch goed. Zo komen we de storm door in 't scheepje onder Rutte's hoede." je zou denken dat Renate helemaal in zwijm moet zijn gevallen van de verschijning van de zo stralende superioriteit van onze meester, de premier, maar nee, want de volgende alinea komt met de vraag:" Heb je zo'n Mark Rutte wel nodig als je Xander van der Wulp al hebt?"

pardon?

Betekent dit nou dat mark Rutte overbodig is of betekent het dat Xander van der Wulp zozeer  zijn journalistieke kritische rol is vergeten dat hij eigenlijk gewoon de regeringswoordvoerder is geworden?

Het tussenkopje onder de foto van Xander geeft uitsluitsel: "Van der Wulp is zo goed op de hoogte dat het ons land een woordvoerder voor de regering bespaart."

De tekst van het artikel daarna: "Van der Wulp kon iedere vraag aan, legde begripvol uit hoe het kabinet schippert tussen pandemie en economie."  Wat lief van Xander.  Zou Renate nog vage herinneringen hebben aan de mogelijkheid dat je ook kritische vragen kon stellen of kanttekeningen kon maken bij regeringsbeleid in het algemeen en Rutte in het bijzonder?

Het lijkt er niet op. Voor haar zijn journalisten die elke kritische toon achterwege laten het toppunt van wat zij journalistieke activiteit noemt. De democratie in Nederland heeft hier weer eens het nakijken.