6 april 2022

 

‘Ziek’, dat is toch een raar begrip.  Natuurlijk, als al die lui die zich docter  in de medische wetenschappen noemen zich op jou storten, weten ze wanneer je ziek bent. Dat weten ze natuurlijk eigenlijk juist niet, maar ze lezen standen af, standen op bloedschalen, standen op scanmachines, standen op thermometers, op bloeddrukmeters, standen, standen, standen. En dan is het bepaald: je bent een verzameling standen geworden.  Dan zoeken ze in hun  handboeken of in hun herinnering daaraan waar die standen voor staan ,en dan bepaalt het handboek dus of je ziek bent. Niemand die dan nog weet wat dat ziek zijn is, maar het handboek zegt het en dus is het zo.

 

Daar zit je dan en beetje lullig bij: rode konen van de koorts, rillend en bibberend en rolberoerd en je denkt: ‘dat had ik je zo ook wel kunnen zeggen’. En toch is dat geruststellend: ze zeggen gewoon dat het niet meer is dan dat, nothing to worry about, een duidelijk bekend klein monster dat we zo met behulp van een grote hoeveelheid chemicaliën de wereld uit schoppen. Het is eigenlijk de ziekte die alleen maar geruststelt: ”nou, als dat alles is!!”.

 

Heel wat beter als die andere ‘ziekte’, die waar geen metertje bij uitslaat, en niks is te zien en zelfs het bibberen lang weg kan blijven. Die ziekte die je van pijn in je hoofd wakker laat worden, die ziekte waar je steeds krom ligt van de kramp, waar je geen boek of krant bij kan inkijken zonder je ogen fijn te knijpen van de koppijn, die ziekte waar je je hoofd niet meer kunt draaien omdat al de spieren in je nek spijkervast zitten, waar je achterhoofd kermt van de pijn, de bloedige schilfers van je benen vallen, en waar je ‘s-ochtends wakker wordt met de krassen over je wangen die je er in je slaap met je eigen nagels ingetrokken hebt, die ziekte die zo goed verborgen blijft voor al de metertjes van de doctoren in de medische wetenschap, die pas iets zien als ineens de leverwaarden op een ontsteking wijzen of de bloedwaarden een schildklieronevenwichtigheid aangeven of een oogarts  wijst op een verminderd functioneren van je ogen. Dan zeggen die sukkels dat je iets aan je schildklier hebt, iets aan je ogen, iets aan je lever, maar wat je echt hebt, dat zien ze niet. En die ziekte die is veel meer het voedsel voor demonen, die achtervolgt je, die blijft om je heen, die laat nooit los, die is iets om bang van te worden. Dan is ziek iets om voor terug te deinzen.

 

‘Ziek’. Een stempel waar de medische wereld niet mee weet om te gaan.