4 april 2022

 

Amsterdam, wat is dat eigenlijk nu? De woonplaats van de ijdelheid en arrogantie, die zich vermomt als cultuur? Het ballingsoord van de verzamelde devianten van de wereld?  De plaats waar de politieke oligarchen van nederland hun macht ontwikkelen en vooral vasthouden? De plaats ook waar in elk cafe alle bezoekers hun gelijk verkondigen, zij het dat van niet een bezoeker het gelijk hetzelfde ia als dat van alle anderen. De plek waar arrogantie een eerste vereiste is om serieus genomen te worden. De stad van het grote verhaal en de kleine waarheid. De stad waarvan elke bewoner weet dat de rest van het land  haar niet geloofwaardig vindt. De stad waar 90% van alle journalisten wonen, en de stad waar politiek wel uitgelegd moet worden omdat daar de eigen familie woont. De stad waar elke intellectueel denkt dat zij/hij alleen maar niet begrepen wordt door zijn medelanders omdat die nu eenmaal niet in amsterdam wonen. De stad ook van de verbeelding, maar ook van de inbeelding, het idee groter te zijn dan alles wat is.  De stad waar nederland de norm wordt gesteld, terwijl het land die alleen al niet navolgt omdat die uit amsterdam komt. De stad waar het woord ‘blase’ werd uitgevonden. Dat kan niet anders.

 

Daar ga ik wonen.  En dat doe ik niet alleen omdat ik het kan, maar ook omdat ik er een beetje veilig ben. Als buitenbeentje pur sang tussen de buitenbeentjes, als mens vol vrees voor de mensen, als  ongevoelige voor de arrogantie en ijdelheid van de amsterdamse podiumbestormers. Als je 71 bent heb je dat allemaal al gezien, valt je alleen nog het lachwekkende van de dikdoenerij op.

 

Wat blijft is  juist dat beetje gezelligheid van mensen die elkaar maar al te graag hun verhaal vertellen, zo graag opgeven over hun prestaties en relaties, waren het maar bibberaties. De lach, de spot en de rijkdom aan ideeen, grappen en nonsense. Intimiteit is daar niet, die bestaat in geen enkele grote stad. Maar de simpele vriendschap is ook veel waard. Amsterdam is geen paradijs, geen  plaats voor de ratio, en al helemaal niet voor de open houding die er zo vaak verkondigd wordt. Het is gewoon de plek waar de zwerver landt, waar er even niet op diens vingers geslagen wordt, waar hij ongemerkt tussen de marktkraampjes van het intellect kan scharrelen, waar  nog wellicht een scherf wijsheid ergens verborgen ligt.

 

Het zijn niet de mensen – die gevaarlijke roofdierenn-  die mij er naartoe trekken. Ik woon er naast de onschuldige dieren van de wereld, de leeuwen, slangen, panters e.d. van Artis, kijk uit over en park met speeltoestellen  en spelende kinderen en probeer er niet te denken aan de Hollandse schouwburg 100 meter verder..  Het is een plek om te leven, een plek voor de outcasts, en dan pas ik daar wel.