Het bedrijfsmodel van een krant is op zichzelf niet vreselijk ingewikkeld, een hoofdredacteur en groepjes journalisten met hun eigen specialisme en een redactieraad in een of andere vorm om te beslissen wat ze wel en niet in de krant plaatsen. En net zoals vroeger doen veel van de doodgewone journalisten niet veel anders dan de gebruikelijke bronnen bijhouden, persbureau's en PR-diensten van departementen, vakbonden e.d. en vooral de concurrerende media (maar die zijn er eigenlijk bijna niet meer in Nederland) Kortom, allemaal niet zo vreselijk ingewikkeld.  Het wordt wel iets ingewikkelder als je vijf kranten bij elkaar zet in een gebouw in Amsterdam, onder een centrale directie voor Nederland, en dan een uitwisseling van artikelen, ofwel een stuk gemeenschappelijke productie van content oplegt. Dan heeft de krant ineens te maken met een klein stuk eigen ruimte en een groot stuk gemeenschappelijke content. En het wordt nog ingewikkelder , in elk geval voor de redactieraad, als er ineens oekazes blijken te komen van de concernleiding over wat belangrijk te vinden en wat niet, zodat we nu drie soorten materiaal hebben: de directieven van het concern, de gemeenschappelijke content, en het overgebleven nederige journalistieke voetenwerk, zeg maar de echte journalistieke proletariërs. Dan krijg je kranten zoals die van de DPG.

Blijkbaar vindt de concernleiding van de DPG een paar dingen die niks met journalistiek te maken hebben. Zo is het kennelijk vaste regel dat op de voorpagina nooit nieuws moet staan maar alleen boodschappen-frames

Bijvoorbeeld Trouw, dat begon met een voorpagina waarop werd gemeld dat vaccins waarschijnlijk bij verschijnselen zouden kunnen hebben zoals hoofdpijn.

Pardon?

Praktisch alle medicijnen hebben in hun bijsluiter staan dat bijverschijnsel kan zijn hoofdpijn. Totaal niks nieuws stond er in het artikel, helemaal niks.

Het volgende hoofdartikel op pagina 3 gaat over, u raadt het misschien, 'Beyonce'. Dat is waarschijnlijk een aardige madame, maar het promoten van producten van Beyonce kan toch moeilijk tot het serieuze journalistieke werk gerekend worden 

De Volkskrant dan, die stelt boven het eerste artikel de indringende vraag" Een halfjaar corona: eind in zicht, of wordt het erger?" dat is wel een interessante vraag, waarop ik zoals iedereen best het antwoord zou willen weten, maar dat antwoord staat alleen helemaal niet in het artikel. In het artikel worden allerlei losse flodders afgeschoten over de spaanse griep, en dat we ons beter moeten verdedigen, en dat het misschien wel meevalt of mogelijk ook tegen valt om dan mismoedig te besluiten met de dooddoener:"Anno 2020 (welk jaar hadden ze eigenlijk anders gedacht - mvdo) is de Tweede golf er misschien niet zozeer een van ziekte - maar een vertraagde tsunami van verarming, werkloosheid en sociaal-economische rampspoed." Tsjonge, erg he! Maar of nu, zoals die interessante vraag in de kop probeerde te bepalen, het stopt of juist erger wordt, geen woord.

Beyonce gelijk op pagina 3 zetten vonden ze bij De Volkskrant toch wat al te zot, ze deden wel hun plicht maar wel pas op pagina 17.

Wat deze rommel nu in de eerste hoofdartikelen te zoeken heeft weet natuurlijk niemand. De getrainde lezer van deze kranten weet natuurlijk al lang dat je het eerste hoofdartikel er altijd moet over slaan.  Maar waar het mij hier over gaat is dat die bepaling van wat voorop komt en dat er nimmer nieuws maar altijd een verborgen boodschap in moet staan  een frame is dat afkomstig is van anderen dan de gewone journalisten. Die kunnen dat eigenlijk ook nauwelijks doen omdat hun werk nu eenmaal bestaat in het gewoon opdiepen en weergeven van nieuwtjes. Die gaan niet achter hun bureau zitten om te bedenken wat zij moreel gesproken de burger wensen bij te brengen. Nee, het produceren van die idiote koppen en eerste artikelen is werk van bovenaf, van degenen die de selectie voor de krant en haar politieke koers bepalen. Die willen geen strijdende krant, die willen een sullige krant, waarvan nooit gezegd mag kunnen worden dat ze een minister aanviel of pleitte voor het oplossen van een misstand. Meningsuiting is het laatste wat de DPG-directie op een voorpagina wil zien: kranten zijn volgens hen als aardappelen in een stoofschotel: een basislaag, waarop de smaak en de geur nog moet worden toegevoegd.