Trouw in de rol van partijslaaf 

 Trouw van 19 juni toont een bijzonder staaltje van pitching in opdracht op pagina 6 en 7. Op pagina 6 verschijnt het zoveelste promotie-artikel om Sigrid Kaag aan de macht te helpen. Het is bepaald niet het eerste en ook niet het laatste, want op de dag erna volgt er nog een met aanprijzingen. Wat heeft het artikel eigenlijk voor nieuws over Kaag (Trouw is per slot van rekening een krant, en die wordt geacht enkel nieuws te brengen)? "Minister Sigrid Kaag voert de spanning op." ???? "Kaag is vliegend uit de startblokken gekomen". "Er is kans dat Kaag de enige kandidaat is." Dat zijn de openingszinnen van de eerste drie alinea's. Er staat geen enkel feit, alleen maar een suggestie. Daarna wordt de bekende desinteresse van Jetten gebruikt om elke mogelijke kandidaat bij voorbaat de deur te wijzen: " Als Jetten bedankt, is er geen serieuze concurrent voor Kaag". Duidelijker kun je het mogelijk onbesuisde D-66-ers niet aan het verstand brengen dat ze het niet moeten wagen om de carriereambities van mevrouw Kaag in de weg te staan. Een gelijksoortige pitchverhaal krijgt Hugo de Jonge op de pagina ernaast. Ook hier is er eigenlijk geen enkel nieuwsfeit. Het stukje begint snorkend met de `zin:" Vicepremier Hugo de Jonge wil de nieuwe lijssttrekker worden van het CDA." Ja, en? Dat was toch al lang bekend. Openingszin van de volgende alinea:" Zijn kandidatuur krijgt steun van diverse kanten", om daarna Buma en Grapperhaus, typische exponenten van de partijtop als voorbeelden daarvan aan te halen. Verder mogen we dan vernemen dat de coronacrisis hem motiveerde om lijsttrekker te worden (als krant lijkt me dat toch een fragwurdige stelling; het is eerder zo dat de Jonge de situatie aardig heeft weten uit te buiten. Ook wordt nog vermeld dat deze kandidaat van zichzelf al in maart heeft laten weten geen voorstander te zijn van lijsttrekkerverkiezingen. Dat is een gelijksoortge uitlating als bij Kaag, gericht aan de partijleden, om het niet in hun hoofd te halen iets tegen de kandidatuur van deze kandidaat van de partijleiding te ondernemen. Het punt is natuurlijk dat deze krant zich gewoon laat inhuren om machtsinstrument van partijleidingen te zijn, die hun eigen mensen naar voren willen schuiven met voortijdige uitschakeling van de rank and file van hun partijen. Daar zijn kranten niet voor, maar vanwege het gebrek aan onafhankelijkheid van de pers door de liaison van kranteneigenaren met de regeringspartijen dienen ze daar nu wel voor. Schande over de media, en tragiek voor een medialandschap waarin ooit onafhankelijke media gevierd werden.